بلک اند دکر در بازار لوازم برقی و لوازم یدکی در‌ایالات متحده پیشرو است و بیشترین نوآوری را در زمان‌های پس از جنگ جهانی دوم داشته است. اصلی‌ترین برندهای لوازم‌خانگی‌این شرکت بلک اند دکر و دیوالت است.

‌این شرکت همچنین یکی از مهم‌ترین شرکت‌های تولید لوازم چمنزنی و باغبانی برقی، قفل‌های‌ایمنی(تحت نام‌های ویکست، بالدوین و ویسر)، محصولات تزئینی و عمومی(تحت نام بالدوین) و سیستم‌های مونتاژ(تحت نام امهارت) می‌باشد. محصولات بلک اند دکرB&D در بیش از 100 کشور فروخته می‌شوند و در 36 کارخانه تولید می‌شوند که 18کارخانه در‌ایالات متحده واقع است و 18 کارخانه در کشورهای دیگر نظیر برزیل، چین، جمهوری چک، آلمان،‌ایتالیا، ژاپن، مکزیک و بریتانیا.
«آلونزو جی. دکر» و «اس. دوکان بلک» که هر دو مهندسان طراحی صنعتی بودند، بلک اند دکر را در سپتامبر 1910 راه‌اندازی نمودند. با 600 دلاری که از فروش ماشین دست‌دوم بلک به دست آمد و مقدار 1200 دلار وام، آنها مغازه‌ای را برای فروش ماشین‌آلات، در مرکز خریدی واقع در بالتیمور در‌ایالت مریلند اجاره کردند و بلک مدیرعامل شد. در اولین سال آنها برای تولید ماشین آلاتی قرارداد می‌بستند که قبلا توسط شرکت‌های دیگر تولید شده بود و به فروش می رسید.
در سال 1916 بلک اند دکر، خود شروع به ساخت لوازم برقی نمود. لوازم برقی تولید آلمان که در آن زمان در دسترس بود، سنگین و استفاده از آنها سخت بود به همین دلیل بازار خوبی نداشتند. B&D موتور الکتریکی تولید نمود که با جریان برق مستقیم و متناوب کار می‌کرد. اولین دستگاه نوآوری‌های زیادی داشت و دریلی قابل حمل با قطر مته 5/0‌اینچ بود که سوئیچ مورد استفاده در آن از آن پس در همه نمونه‌های دیگر به کار گرفته شد. وزن‌این دریل در مقایسه با سایر نمونه‌های موجود در بازار سبک بود و با قیمت 230دلار فروخته می‌شد. در سال 1917 شرکت به دلیل طراحی‌این سوئیچ جایزه دریافت کرد و‌این طراحی به نام شرکت به ثبت رسید. در سال 1918 فروش به یک میلیون دلار رسید. پس از جنگ جهانی اول لوازم الکتریکی قابل حمل بیشتری نظیر پیچ‌گوشتی، آسیاب و دریل با قطرهای متفاوت به بازار معرفی شدند. کارخانه‌‌هایی هم برای تولید در توسان ساخته شد و برای‌اینکه شرکت بتواند از عهده پاسخ به نیازها برآید،‌این بخش را تا سال 1927 سه‌بار توسعه داد.
بلک اند دکر از نیروی کار پرتوانی برخوردار بود که محصولات را براساس نیاز مشتریان تولید می‌کردند. اولین دفتر خدمات پس از فروش شرکت در سال 1918 در نیویورک تاسیس شد. همچنین کلاس‌های آموزشی برای توزیع‌کنندگان برگزار می‌شد که روش‌های استفاده از وسایل و روش‌های فروش را به آنها آموزش می‌داد.
با موفقیت‌های اولیه دامنه تولید B&D به خارج از مرزهای آمریکا گسترش یافت و کانادا اولین کشوری بود که در سال 1922 در آن تولید محصولات آغاز شد. سه سال بعد در لندن زیرمجموعه‌هایی راه اندازی شد. در سال 1929 شعبه‌ای در استرالیا تاسیس شد و در سال 1939 لندن پذیرای تولید محصولات B&D شد.
سپس B&D شروع به افزایش قدرت خود از طریق تصاحب دیگر شرکت‌ها نمود. در سال 1926 شرکت «مارشک‌ایندیاناپلیس» که تولیدکننده انواع آسیاب بود تصاحب شد، دو سال بعد «ون دورن الکتریک اوهایو» تصاحب شد و در سال 1927 سهام شرکت عرضه عمومی شد. اما‌این شرکت هم مثل سایر شرکت‌ها در بحران مالی سال 1936 وضعیت نامناسبی پیدا کرد. به‌رغم اخراج تعداد زیادی از کارگران که پسر دکر هم جزو آنها بود باز هم شرکت به سوی ورشکستگی رفت، اما برخی کارگران با وجود‌اینکه شرکت نمی‌توانست پولی به آنها پرداخت نماید به دلیل وفاداری خود شروع به کار کردند و مقدار سرمایه‌گذاری خارجی باعث به حرکت درآمدن چرخ‌های شرکت شد و شرکت تولید محصولات جدید را آغاز نمود. زمانی که آمریکا وارد جنگ جهانی دوم شد، B&D تولید برخی لوازم مانند فیوز را که مورد نیاز جنگ بود به محصولات خود افزود. در سال 1946 اولین سری لوازم برقی که لوازم مورد نیاز در خانه شامل بسته‌ای از مته‌های مختلف برای دریل و لوازم جانبی بود و قیمت کمی داشت، به بازار عرضه شد. در سال 1949 لوازم دیگری مانند اره‌های گرد به‌این سبد محصول اضافه شد. شرکت برای استفاده‌کنندگان حرفه‌ای از محصولات نیز بازاریابی خاصی داشت.
در دهه‌های 1950 و 1960 شرکت به گسترش فعالیت‌های خارجی خود که در دهه 1920 آغاز شده بود پرداخت. با‌اینکه افراد در شرکت تغییر کرده بودند ولی مدیریت اصلی توسط خانواده‌های بلک و دکر در‌این دو دهه انجام می‌شد. در سال 1960 پسر دکر به نام آلوزون مدیرعامل شرکت شد.
در دهه 1950 شرکت تنها 20درصد از سهم بازار را داشت پس تصمیم گرفت که محصولات جدید تولید نماید، به همین منظور در سال 1959 شرکت مسترنیوماتیک تولز اوهایو که ابزار بادی قابل حمل تولید می‌کرد تصاحب شد. در‌این دهه شرکت تولید محصولات باغبانی را هم به سبد محصولات خود افزود و اولین دستگاه چمنزنی برقی در سال 1966 به بازار معرفی شد. فروش در سال 1964 به رقم 100 میلیون دلار، در سال 1969 به رقم 200 میلیون دلار و در سال 1974 به رقم 500 میلیون دلار رسید و برای پاسخگویی به نیازها، دو کارخانه جدید در شمال کالیفرنیا و تورنتو راه‌اندازی شد.
در سال 1975 آلوزون دکر بازنشسته شد و فرانسیس لوزیر به عنوان مدیرعامل انتخاب گردید. در سال 1983 مدیرعامل تغییر کرد و فردی به نام لورانی فرلی با هدف جهانی سازی وارد شرکت شد. او کارخانه‌هایی را در کشورهای مختلف تعطیل نمود و در سال 1985 تغییر ساختار سازمانی انجام شد و برند تمامی محصولات تولیدی به بلک اند دکر تغییر یافت.

شرکت آیوا یکی از شرکت‌های برجسته در صنعت محصولات صوتی شامل دستگاه‌های استریو پخش صدا، سیستم‌های استریو کوچک، مینی‌دیسک پلیرها، دستگاه پخش سی دی و نوار کاست و سیستم‌های پخش مخصوص اتومبیل‌ها است.

این شرکت البته در تولید و پخش دستگاه‌های پخش تصویری نظیر پخش ویدئو، تلویزیون رنگی و پخش دی وی دی نیز فعالیت می‌کند. این بخش 12 درصد فروش را شامل می‌شود. البته آیوا در بخش‌های دیگر و در تولید لوازم جانبی کامپیوتر مانند مودم، آداپتور و اسپیکر نیز فعالیت دارد.
آیوا بیش از 89 درصد از محصولات خود را با تاکید بر تولید کم‌هزینه، خارج از ژاپن و در کشورهایی نظیر سنگاپور، مالزی و اندونزی تولید می‌کند. شرکت به فروش خارج از کشور بسیار وابسته است و 80 درصد از گردش مالی آن در خارج از ژاپن انجام می‌گیرد. به میزان 43 درصد از این رقم سهم آمریکای شمالی و جنوبی، 25درصد سهم اروپا و 13 درصد سهم کشورهای آسیایی خارج از ژاپن است. اگرچه شرکت سونی 6/50 درصد سهام این شرکت را دارا است، ولی در موارد زیادی آیوا با محصولات سونی در بازار رقابت می‌نماید.
چگونگی آغاز به کار آیوا مقداری مبهم است. شرکت در سال 1951 با نام آلکو دنکی سانگیو که سازنده میکروفن بود، پایه‌ریزی شد. در سال 1958 سهام شرکت در بورس به معامله درآمد و در اکتبر سال 1959 نام شرکت به آیوا تغییر یافت. در همان سال کارخانه‌ای در شهر اوتسونومیا که در 60 کیلومتری شمال توکیو واقع بود، ایجاد شد و سهام شرکت به عنوان دومین سهم پرمعامله در اکتبر 1961 در بورس توکیو رتبه‌بندی شد.
پیشرفت اساسی در فوریه 1964 با تولید اولین دستگاه ضبط صدای ژاپنی به نام TP707 توسط آیوا صورت گرفت و دستگاه‌های ضبط صدا و پخش به عنوان محصولات کلیدی شرکت مطرح شدند. در سال 1967 آیوا کارخانه دیگری در Iwate ساخت و دو سال بعد زمانی که شرکت سونی سهام زیادی را در این شرکت خریداری کرد به عنوان یکی از شرکت‌های زیرمجموعه سونی مطرح شد.
در طول دهه 1970 آیوا فعالیت زیادی در بازارهای خارج از مرز انجام داد. در اواخر دهه 1970 آیوا شرکت سرمایه‌گذاری مشترک در هنگ‌کنگ تشکیل داد. خاورمیانه به عنوان بازاری پرپتانسیل برای رشد تشخیص داده شد و آیوا در سال 1973 شرکت سرمایه‌گذاری مشترک دیگری در لبنان راه‌اندازی کرد. زمان‌بندی شرکت بسیار خوش یمن بود، زیرا در همین وقت بحران نفت باعث رکود در اروپا و آمریکا شد و آسیا را به بازاری جذاب تبدیل کرد و در اوایل دهه آیوا توانست
30 درصد از سهم بازار از فروش دستگاه‌های ضبط را در آسیا از آن خود نماید. همچنین شرکت در سال 1974 جهش بزرگی در تولید خارج از مرزها با ایجاد کارخانه در سنگاپور و تولید در آن کشور انجام داد و در همان سال کارخانه دیگری را در شمال اوتسونومیا راه‌اندازی کرد و سهام شرکت به رتبه اول در بورس توکیو تبدیل شد. مدتی بعد بازار خاورمیانه به دلیل عدم ثبات اقتصادی و سیاسی جذابیت خود را از دست داد و آیوا تلاش کرد که وابستگی خود را به این بازار که دردسر آن زیاد شده بود، کاهش دهد و بازار اروپا و آمریکای شمالی را هدف قرار داد. از سال 1976 تا 1978 شرکت شعبه‌هایی را برای فروش در بریتانیا، آلمان و ایالات متحده آمریکا ایجاد کرد. در اواخر دهه، فروش در اروپا و آمریکا بیش از
65 درصد کل صادرات بود. در همین دهه آیوا دامنه محصولات خود را به سیستم‌های استریوی کوچک گسترش داد. این سیستم‌ها کیفیت بالایی از صدا را ارائه می‌دادند و خصایص پیشرفت‌های نظیر صفحه نمایش دیجیتالی داشتند و داخل پکیج‌هایی ارائه می‌شدند که شامل رادیو، استریوهای کوچک و اسپیکر بودند. در پایان آن سال مالی شرکت رقم سودی حدود 1میلیون دلار را اعلام کرد.
            

فروشگاه مایکلز، در شمال آمریکا به فروش لوازم هنری و دکوراسیون خانه مشغول است. ‌این شرکت در تجارت‌های خرده و عمده فروشی زیادی که همگی توسط زنجیره مایکلز هدایت می‌شود، فعالیت دارد و دارای 850 مغازه در‌ایالات متحده و کانادا است.

مایکلز فروشگاه‌های آرون برادرز را اداره می‌کند که مجموعه 165 زنجیره از مغازه‌ها است و خدمات ساخت قاب با چارچوب تعریف شده از سوی مشتریان را ارائه می‌دهد، علاوه بر آن خود نیز قاب‌های ساخته شده دارد. مایکلز مجموعه‌ای از 9 مغازه به نام‌ ریکالکشن که فروشنده عکس‌های بریده کتاب‌ها است را نیز در زیرمجموعه خود دارد. همچنین مایکلز مالکیت شرکت آرتیستی را نیز به‌عهده دارد که تولیدکننده قاب با سه نمایندگی در کالیفرنیا، تگزاس و کارولینای شمالی است. آرتیستی به‌طور خصوصی به مایکلز و آرون برادرز کالا ارائه می‌هد.
کسب و کار مایکلز توسط تاجر جوانی به نام مایکل دوپی خلق شد و در سال 1996 تنها پس از دو دهه از آغاز به کار توانست 450امین فروشگاه لوازم هنری تزئینی خود را افتتاح کند. مایکل دوپی کار خود را از سال 1973 آغاز کرد و یکی از مغازه‌های گروه فروشگاه‌های زنجیره‌ای بن فرانکلین را که پدرش در آن کار می‌کرد، برای فروش لوازم تزئینی و هنری تغییر کاربری داد و نام آن را مایکلز نهاد. مدیریت‌این فروشگاه به عهده پدرش، جیم دوپی بود و ‌این تشکیلات اقتصادی دوپی نام گرفت.
تشکیلات دوپی برای مدت ده سال اداره امور زنجیره مایکلز را به‌عهده داشت. زمانی که مایکلز دوپی سکان هدایت را به دست گرفت، تجارت خانوادگی دوپی رو به توسعه نهاد و 11 مغازه کوچک را در تگزاس راه‌اندازی نمود. اگرچه شرکت شروع خوبی را داشت، ولی ده سالی که جیم دوپی اداره شرکت را به‌عهده داشت شرکت کمترین موفقیت را داشت و در واقع گسترش و تبدیل شرکت به بزرگترین خرده فروش در نوع خود در‌ایالات متحده کاری بود که صاحبان جدید شرکت در سال 1983 آن را به انجام رساندند.‌ این سال آغاز دوره وایلی در تاریخ مایکلز بود. دوره‌ای که در طی آن مایکلز به خارج از آمریکا، به کانادا و پروتوریکو راه یافت.
در سال 1983 شرکت دوپی به شرکت پیپل رستورانتس که توسط کارآفرینی به نام دالاسی سام وایلی و برادرش
چالز وایلی هدایت می‌شد، فروخته شد. در سال 1984 یک سال بعد از تصاحب شرکت مایکلز، پیپیل رستورانتس آن شرکت را به بهای هر سهم 5/2 دلار به عموم مردم عرضه نمود و معاملات سهام در نزدک NASDAQ آغاز شد.

«پی یر آندره لاتری»، حشره‌شناس فرانسوی در نوامبر 1762 در شهر «بریولاگایارد» فرانسه به دنیا آمد. او پسر یکی از اشراف زاده‌ها بود که پدر و مادرش از یکدیگر جدا شده بودند و او با مادرش زادگاه خود را ترک کرد و در پاریس در یک خانواده ساده تربیت شد. او در پاریس در کالج «لوموآن» به تحصیل پرداخت و در سال 1786 به درجه کِشیشی نائل شد و پس از آن به شهر زادگاهش یعنی «بریولاگایارد» برگشت. در آنجا با کمک مالی پدرش و وقت آزادی که داشت توانست به تحصیل در رشته حشره شناسی بپردازد. او در سال 1788 دوباره به پاریس برگشت و به انتشار رساله‌ای درباره حشرات کشف شده در فرانسه پرداخت. این اثر در محافل علمی آن زمان و نیز انجمن تاریخ طبیعی مورد استقبال قرار گرفت. لاتری به دلیل این که در زمان انقلاب فرانسه حاضر به سوگند نشد در «بوردو» به زندان افتاد. ‏

لاتری از این که زندگی خود را وقف حشرات کرد بسیار خشنود بود چرا که بسیاری از حشرات روی زمین را کشف و رده بندی کرد.‏

در سال 1796 کتاب دیگر خود را با نام «توصیف ویژگی‌های عمومی حشرات و رده بندی آنها»، منتشر کرد.‏

در سال 1798 از سمت کشیشی کناره گیری کرد و در موزه تاریخ طبیعی پاریس مشغول به کار شد. او به مرتب کردن و شناسایی مجموعه حشرات موجود در موزه پرداخت و یک روش جدید برای رده بندی حشرات ابداع کرد. در واقع او در این موزه جایگزینی برای لامارک به شمار می‌رفت. در سال 1814 به عنوان یکی از اعضای آکادمی علوم منصوب و در آنجا نیز جایگزین «آنتونی اولیویه» شد.‏

در سال 1821 رساله‌ای تحت عنوان «خانواده‌های سلسله جانوران» منتشر کرد که در این رساله، رده دوزیستان را از خزندگان جدا کرد.‏

لاتری استاد جانورشناسی آموزشگاه دامپزشکی «مزون آلفورت» شد. در سال 1830 یعنی هنگام مرگ لامارک، در موزه تاریخ طبیعی مقام استادی جانورشناسی بی مهرگان را کسب کرد. همچنین لاتری برای نخستین بار حشرات را از سخت پوستان متمایز و آنها را در دو رده جداگانه تقسیم‌بندی کرد.‏

او در سال 1832، انجمن حشره شناسی فرانسه را بنیانگذاری کرد و در همان ابتدا نیز ریاست این انجمن را به عهده گرفت.‏

آثار لاتری یکی از منابع مهم برای رده بندی بندپایان به شمار می‌رود. او یک روش رده بندی برای حشرات و سایر بندپایان ارائه داد که هنوز کاربرد فراوانی دارد به طوری که پروفسورJohan Christian Fabricius ‎‏ او را پدر علم حشره شناسی لقب داده است. لاتری در 6 فوریه 1833در پاریس درگذشت. ‏

امروزه شرکت تولید لبنیات و پنیر خامه‌ای «فیلادلفیا» یکی از تولیدکنندگان مواد غذایی در دنیا است و با خرید امتیاز و گسترش‌های خطی، اکنون به همراه نام‌های تجاری پیشروی دیگری، از جمله «نابیسکو» (Nabisco) و قهوه مکسول‌هاوس (Maxwell House) زیرمجموعه شرکت بزرگ کرفت می‌باشد.

برخی معتقدند دلیل‌ اینکه کرفت توانسته است چنین گروهی از نام‌های آشنا را به تصاحب خود در آورد، بیشتر به دلیل موفقیت نام تجاری پنیر فیلادلفیا بوده است.
موفقیت فیلادلفیا تا حد زیادی نتیجه نوآوری و ابتکار بود. در سال 1872، «ویلیام لارنس» حق امتیاز نام تجاری پنیر پروسس شده‌اش (عمل آورده شده در یک فرآیند ویژه) را به ثبت رسانید و با‌این کار یک رسته غذایی کاملا‌ جدید، ابداع نمود. نوعی راحتی و سادگی که با نام تجاری فیلادلفیا پیوند خورده بود، با معرفی پنیر خامه‌ای پرچرب در دهه‌های بعدی، مورد تاکید بیشتر قرار گرفت.
ویلیام لارنس که در سال 1880، امتیاز پنیر خامه‌ای خود را به ثبت رسانیده بود، توانست در بازار شلوغ پنیر، برای خود فرصت پیشرفت پیدا کند. فیلادلفیا همچنین با قدم نهادن در زمینه جدیدی از بازاریابی، توانست به پیشرفت خود سرعت دهد. با پیشگامی‌در شیوه‌های جدید تبلیغات، از جمله حمایت از برنامه‌های رادیو و آگهی‌های تلویزیونی، نام تجاری فیلادلفیا، راه‌های جدید و موثری برای ارتباط با مصرف‌کنندگان پیدا کرد.
نوآوری‌های فیلادلفیا در محصولاتش، با بازاریابی ابتکاری و نوآورانه‌اش، همخوانی داشت. در 1919، فیلادلفیا اولین شرکت پنیرسازی بود که یک کمپین تبلیغاتی ملی برگزار کرد و اولین آگهی‌هایش در مجله‌های آمریکایی چاپ شد.
در سال 1928 شرکت کرفت با خریداری کمپانی فیلادلفیا به تولید محصولات‌ این شرکت با همان نام ادامه داد و نام شرکت به کرفت فنیکس تغییر یافت.
فیلادلفیا در شیوه استفاده از حمایت مالی از رخدادها هم ابتکار به خرج داد؛ بدین شکل که نام خود را روی یکی از موفق‌ترین برنامه‌های رادیویی تاریخ آمریکا نهاد؛ «ساعت موزیک فیلادلفیا» برنامه‌ای که در سال 1933، شروع شد و مجریان معروف آمریکا اجرای آن را به عهده می‌گرفتند.
در سال 1958،‌ این برنامه به تلویزیون منتقل شد و پخش آن تا سال 1971 ادامه یافت. در طول‌این سال‌ها، خوانندگان محبوب آمریکایی به دعوت‌ این شرکت در برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی شرکت می‌کردند.
فیلادلفیا، همچنین حامی‌و اسپانسر سری نمایش‌های تلویزیونی درام آمریکا بود.‌این برنامه‌ها که اولین سریال‌های درام زنده آمریکا بودند، در اولین شبکه تجاری و تبلیغاتی تلویزیونی آمریکا، از سال 1947 آغاز به کار کردند.
تیزرها و تبلیغاتی که در طول سریال پخش می‌شد، امروز بخش مهم و قابل توجهی از تاریخ تبلیغات محسوب می‌شود.‌ این تیزرها، دست‌های یک نفر را بدون ‌اینکه صورتش دیده شود، در حال آشپزی با پنیر فیلادلفیا نشان می‌داد و چون در آن زمان بینندگان با تبلیغات تلویزیونی کاملا‌ نا آشنا بودند، این شیوه یکی از تاثیرگذارترین کمپین‌های تبلیغاتی تاریخ و آغازگر هجوم تبلیغات تلویزیونی در دهه‌های پنجاه و شصت میلادی شد. آگهی‌های تلویزیونی بعدی فیلادلفیا هم تاثیرگذار بودند و الگویی شدند برای نشان دادن ‌این که چگونه شرکت‌ها می‌توانند نام تجاری خود را با یک رسته کالا وابسته سازند. در اصل می‌توان گفت نوآوری اصلی فیلادلفیا، پنیر خامه‌ای نبود.
تبلیغات و استراتژی استفاده از حمایت مالی آن بود که نشان داد رسانه رادیو تلویزیون، تا چه اندازه می‌تواند قدرتمندانه در ذهن مصرف‌کنندگان نفوذ کند. فیلادلفیا تنها محصولی برای استفاده در آشپزخانه نبود، بلکه چیزی بود که با محبوب‌ترین برنامه‌های رادیو تلویزیونی ارتباط داشت و در بافت زندگی روزانه مردم تنیده شده بود.
نام تجاری پنیر خامه‌ای، نشان داد که برای یک نام آشنا، کافی نیست که تنها به قفسه آشپزخانه محدود شود، بلکه می‌تواند واقعا‌ بخشی از زندگی خانگی مردم باشد. حتی بسیاری معتقدند که هجوم و جار و جنجال آگهی‌های روزافزون رادیو و تلویزیون از فیلادلفیا شروع شده است.
امروزه فیلادلفیا یکی از بزرگ‌ترین نام‌ها در تولیدات لبنی خصوصا‌ پنیر در جهان است و زیرمجموعه شرکت بزرگ مواد غذایی کرفت می‌باشد. کرفت، از نام‌های تجاری‌اش در گستره‌های دیگر مانند فیلادلفیا، پول بیشتری کسب می‌کند تا از نام تجاری خودش.

خانواده کارگیل یکی از ثروتمندترین خانواده‌ها در جهان و مالک شرکت کارگیل، بزرگ‌ترین شرکت خصوصی در ایالات متحده، بر اساس درآمد است.

گفته می‌شود اگر سهام این شرکت به طور عمومی به فروش گذاشته می‌شد،‌ این شرکت جزء ده شرکت برتر فهرست 500 شرکت فورچون قرار می‌گرفت. طبق مجله فوربز، چهار نفر از اعضای این خانواده در سال 2010،‌ هر کدام با ثروت 5/4 میلیارد دلار، در جایگاه صد و هفتاد و ششم ثروتمندان دنیا قرار دارند. این خانواده که به شدت از انظار عمومی ‌کناره‌گیری می‌کنند از نوادگان ویلیام دبلیو. کارگیل هستند که شرکت کارگیل را در ایووا و بعد از جنگ‌های داخلی تاسیس کرد. وی پسر یک کاپیتان دریایی اسکاتلندی بود. خانواده کارگیل مالک 90 درصد این کسب و کار خانوادگی است. از آنجایی که شرکت کارگیل تقریبا به دست این خانواده است و آنها دارایی‌های دقیق آن را افشا نمی‌کنند،‌ ثروت دقیق این خانواده مشخص نیست.
ویلیام کارگیل در سال 1865 یک انبار خرید و اولین تاسیسات نگهداری حبوبات در آمریکا را راه‌اندازی کرد. برادران ویلیام، سام و جیمز هم به زودی به کسب و کار او پیوستند و دفتر مرکزی شرکت را در لاکروس در ایالت ویسکانسین تاسیس کردند. آن‌ها برای جمع‌آوری و فرآوری حبوبات به گسترش سیستم راه آهن کمک زیادی کردند. این شرکت طی بیش از 140 سال رشد زیادی داشته و تبدیل به یک شرکت عظیم شده است.
خانواده کارگیل دو شاخه دارد. پس از مرگ ویلیام کارگیل در سال 1909 داماد او، جان مک میلان، شرکت را از بحران بدهی‌ها نجات داد. او با بانک‌های مختلف مذاکره می‌کرد و همچنین برخی از بخش‌های کسب و کار را که روی تجارت حبوبات تمرکز نداشتند، فروخت. او همچنین دفتر مرکزی شرکت را به منئاپولیس انتقال داد. بنابراین یک شاخه از ثروتمندان این خانواده را مک میلان‌ها و یک شاخه را کارگیل‌ها تشکیل می‌دهند. این دو خانواده از حوالی سال 1880 خانواده‌های برجسته و ثروتمندی در لاکروس بوده‌اند.
برخی از اعضای این خانواده کارگیل مک میلان کوچک، ویتنی مک میلان، ماریون مک میلان پیکتت،‌ پائولین مک میلان کینات، جیمز آر. کارگیل،‌ مری جانت مورس کارگیل، اوستین اس. کارگیل، و مارگارت آن کارگیل (که در سال 2006 از دنیا رفت) هستند. شرکت کارگیل از سال 1995 و پس از بازنشستگی ویتنی مک میلان، دیگر توسط خانواده کارگیل اداره نمی‌شود.
شرکت کارگیل در حال حاضر یک شرکت خصوصی چند‌ملیتی واقع در منئاپولیس در مینسوتا است. کسب و کار این شرکت شامل خرید، فرآوری و توزیع حبوبات و دیگر محصولات کشاورزی، تولید و فروش غذای دام و مواد اولیه برای غذاهای آماده و مواد دارویی می‌شود. این شرکت همچنین به عنوان یک بدنه بزرگ خدمات مالی فعالیت کرده و کار مدیریت ریسک‌های مالی در بازار کالاهای مصرفی شرکت را انجام می‌دهد. کارگیل همچنین در زمینه گاز و الکتریسیته فعالیت دارد.
درآمد شرکت کارگیل در سال 2010 در حدود 9/107 میلیارد دلار و درآمد خالص آن در حدود 6/2میلیارد دلار برآورد شده است. بیش از 160 هزار نفر در حال حاضر برای این شرکت مشغول به کار هستند.
پائولین مک میلان کینات 76 سال دارد. وی ازدواج کرده و 4 فرزند دارد و در حال حاضر ساکن سنت لوییس در ایالت میسوری است. ثروت او در حدود 5/4 میلیارد دلار تخمین‌زده شده است.
کارگیل مک میلان پسر هم با ثروت 5/4 میلیارد دلار صد و هفتاد و ششمین میلیاردر جهان است. او در دانشگاه ییل تحصیل کرده و در حال حاضر ساکن وایزاتا در مینسوتا است. کارگیل ازدواج کرده و چهار فرزند دارد.
خانم ماریون مک میلان پیکتک نیز مثل سه عضو دیگر خانواده ثروتی 5/4 میلیاردی دارد. او 77 سال داشته و در حال حاضر ساکن همیلتون است. ماریون مک میلان از همسر خود جدا شده و یک فرزند دارد.

ریچارد دووس‌، یکی از موسسان شرکت «ام‌وی» (Amway)،‌ با ثروت 5/4 میلیارد دلار صد و هفتاد و ششمین ثروتمند دنیا در سال 2010 است.

شرکت او هنوز هم یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌ها در زمینه بازاریابی چند سطحی (MLM) در دنیا است.
سر ریچارد دووس در 4 مارس سال 1926 در گرند رپیدز در‌ایالت میشیگان در آمریکا متولد شد. او به دبیرستان مسیحیان گرند رپیدز و سپس برای ادامه تحصیل به کالج کالوین در گرند رپیدز رفت. دووس از سال 1944 تا‌ 1946 طی جنگ جهانی دوم‌، در نیروی هوایی‌ایالات متحده به خدمت سربازی مشغول بود.
او در سال 1959 به همراه دوست دوران دبیرستان و شریک تجاری‌اش، جی وان آندل، شرکت دووس را تاسیس کردند. آنها در واقع در سال 1949 توسط یکی از بستگان وان آندل به شرکت نوتریلیت، یک شرکت فروش مستقیم در کالیفرنیا، معرفی شدند. موسس شرکت نوتریلیت‌، کارل رنبورگ، اولین کسی بود که بازاریابی چند سطحی را در‌ایالات متحده توسعه داد. دووس و وان آندل تصمیم گرفتند که توزیع‌کننده مواد مکمل غذایی شرکت نوتریلیت شوند.
آنها اولین جعبه محصول را روز بعد از شروع کارشان به قیمت 5/19 دلار به فروش رساندند، گرچه طی دو هفته بعد سودی نداشتند. کمی‌ بعد به اصرار همان فامیل وان آندل که حامی ‌مالی آنها نیز شده بود،‌ به سمینار نوتریلیت که در شیکاگو برگزار می‌شد رفتند.‌این دو دوست پس از شرکت در‌این سمینار با اشتیاق تصمیم گرفتند راه شرکت نوتریلیت را دنبال کنند. آنها بعد از بازگشت، دومین جعبه از محصولات را نیز فروختند و سپس به سرعت شروع به راه‌اندازی کسب‌و‌کاری برای خود کردند. آنها در سال 1949 شرکتی به نام «جاری» را برای واردات کالاهای چوبی از کشورهای آمریکای جنوبی تاسیس کرده بودند. آنها پس از شرکت در سمینار‌این کسب‌وکار را متوقف کرده و‌ شرکت را تبدیل به توزیع‌کننده محصولات نوتریلیت کردند.
شرکت نوتریلیت علاوه بر سود هر محصول فروخته شده، کمیسیون فروشی نیز بابت معرفی توزیع‌کنندگان جدید به شرکت به آنها می‌داد.‌این سیستم در حال حاضر با عنوان بازاریابی چند سطحی شناخته می‌شود. دووس و وان آندل تا سال 1958 شرکت خود را تبدیل به سازمانی با بیش از 5000 توزیع کننده کردند. آنها در سال 1959 شرکتی با نام انجمن آمریکن وی تاسیس کردند تا نماینده‌ای برای توزیع‌کنندگان بوده و محصولات جدیدی که هنوز به بازار عرضه نشده بودند را نیز به بازار عرضه کنند. بعدها نام شرکت را به ام‌وی، مخفف اسم قبلی،‌ تغییر دادند. ام وی در نهایت در سال 1994 کل شرکت نوتریلیت را خرید.
ام‌وی که کار فروش مستقیم را انجام می‌دهد در حال حاضر در بیش از 80 کشور در جهان فعالیت می‌کند و بیش از 3 میلیون نفر را قادر می‌سازد که کسب و کار مستقلی برای خود راه‌‌اندازی کنند. ام‌وی به همراه شرکت کیکسار و گروه اکسس بیزینس شرکت آلتیکور را شکل دادند.
شرکت آلتیکور در سال 1999 تاسیس شده و به عنوان شرکت مادر بسیاری از شرکت‌های موفق به ویژه در زمینه فروش مستقیم، توزیع کالاهای مصرفی و هتلداری است. در حال حاضر خانواده‌های وان‌آندل و دووس مالک‌این شرکت هستند.
دووس یکی از اعضای هیات معتمده دانشگاه نورث وود و رییس شورای سیاست‌های ملی آمریکا است. او همچنین در حال حاضر یکی از اعضای هیات معتمده مرکز محافظه کاران ملی آمریکا در فیلادلفیا است.
ریچارد دووس 4 کتاب نیز تالیف کرده و به عنوان سخنرانی شاخص در جهان شهرت دارد. دووس همچنین مالک چندین فرانشیز ورزشی حرفه‌ای،‌ شامل باشگاه بسکتبال اورلاندو مجیک در NBA است.
ریچارد دووس ازدواج کرده و 4 فرزند دارد. وی در حال حاضر ساکن آدا در‌ایالت میشیگان است. او در سال 1993 بازنشسته شد.
یکی از پسران او، دیک دووس کاندیدای حزب جمهوری‌خواه ‌ایالات متحده در انتخابات فرمانداری میشیگان در سال 2006 بود که از همتای خود، جنیفر گرانهولم،‌ شکست خورد. جوان‌ترین فرزند دووس، دوگ، نیز در حال حاضر رییس شرکت آلتیکور و زیرمجموعه آن ام‌وی است.
دووس و همسرش هلن، به طور سخاوتمندانه‌ای از بیمارستان‌ها، کالج‌ها و دانشگاه‌ها، سازمان‌های هنری و امور خیریه در گرند رپیدز، میشیگان و همچنین از سازمان‌های متعددی در فلوریدای مرکزی حمایت مالی می‌کنند.

در سال 1906 شرکت فرانسوی «الکساندر داراک» با سرمایه‌گذاری چند ایتالیایی، کارخانه‌ای در شهر ناپل ایتالیا تاسیس کرد که فروش بسیار پایینی داشت و پس از چند سال از رده خارج شد.

در سال 1910 شرکت A.L.F.A که نام خود را از عبارت Anonima Lombarda Fabbrica di Automobili گرفته بود، در محل جدید کارخانه اتومبیل‌سازی داراک در حومه میلان تاسیس شد.
لوگوی تجاری این شرکت جدید نیز بر مبنای ویژگی شهر میلان طراحی شد. دایره‌ای با حاشیه آبی رنگ که در یک نیمه آن یک صلیب قرمز روی زمینه سفید و در طرف دیگر آن اژدهای ویسکونتی نقش بسته بود. این آرم مانند پورشه یک نشان محلی بود. علائم این آرم نیز نشان رسمی شهر میلان و مربوط به جنگ‌های صلیبی بود.
نخستین اتومبیلی که از خط شرکت آلفا خارج شد، مدل 24 HP بود که به وسیله «جوزپه مروسی» طراحی شده بود و در مجموع 300 دستگاه از آن ساخته شد. از آنجایی که در آن روزها مسابقات اتومبیلرانی آسان‌ترین راه جهت ارزیابی قابلیت اطمینان یک محصول جدید به شمار می‌رفت، مروسی مدل 15 HP را صرفا برای شرکت در مسابقات اتومبیلرانی سال 1911 آماده کرد.
ولی علاقه آلفا به ساخت اتومبیل‌های اسپرت به واقعی‌ترین شکل ممکن در مدل 40/60 HP corsa آشکار شد که دو سال بعد به بازار آمد. اتومبیل مذکور نخستین حضور خود را در میادین مسابقه در رقابتی که اندکی پس از پایان جنگ جهانی اول برگزار شد، جشن گرفت و در سال‌های 1920 و 1921 با رانندگی «جوزپه کامپاری» و «انزو فراری» فاتح رقابت‌های mugello شد.
در این زمان یک تاجر ایتالیایی به نام نیکولا رومئو مالک شرکت آلفا شد و نام خود را برای همیشه به اتومبیل‌هایی که از خط تولید این کارخانه خارج می‌شدند متصل کرد. نخستین اتومبیل که به طور کامل با نام آلفارومئو وارد بازار شد، مدل 20/30 HP ES در سال 1920 بود.
تبدیل آلفارومئو به یک واحد تولیدی صنعتی طی سال‌های 1923-1922 با معرفی شاهکار مروسی آغاز شد. مدل افسانه‌ای RL که به یک موتور شش سیلندر 3 لیتری مجهز شده بود، تا سال 1926 در مجموع 2640 دستگاه از این اتومبیل سریع و بسیار قابل اعتماد در کارخانه آلفارومئو ساخته شد.از این مجموع، انواع مختلفی مانند دو مدل سوپر اسپرت اصیل RLN و RLSS توجه جهانیان را به سوی این کارخانه کوچک خودروساز میلانی معطوف کرد. در موزه آلفا یک نمونه روباز باشکوه از سری RL وجود دارد که به‌وسیله کاستانا برای یک مهاراجه هندی طراحی و ساخته شده بود. در کنار این اتومبیل دو نمونه دیگر از مدل RLSS نیز تولید شدند که توانستند مقام اول در مسابقه MilleMiglia را در سال 1926 کسب کنند. اتاق هر دو اتومبیل نیز توسط شرکت زاگاتو طراحی شده بود.نمونه‌های دیگری از سری RL که در مسابقات اتومبیلرانی شرکت کردند، دو مدل تارگافلوریو بودند که نخستین آنها توانست فاتح بلامنازع مسابقه دشوار سیسیل شود. این خودرو چندین بار مقام اول، دوم و چهارم این رقابت را از آن خود کرد. مدل دوم این سری نیز در حالی که از موتور بزرگ‌تری بهره می‌برد، توانست مقام‌های دوم، سوم و پنجم را از آن خود کند.
اتومبیل دیگری که با اقتباس از مشخصات فنی و طرح سری RL ساخته شد، مدل RM بود. در مجموع تعداد 500 دستگاه از این اتومبیل ساخته شد که مدل روباز (کابریولت) آن با طراحی کاستانا در موزه آلفارومئو قرار دارد.
در نخستین دور از مسابقات قهرمانی فرمول یک جهان در سال ۱۹۵۰ ژوزپه فارینا راننده آلفا رومئو که به سختی توانست هم‌تیمی آرژانتینی خود خوان مانوئل فانجیو را شکست دهد، به قهرمانی دست یافت. با این وجود، فانجیو در سال ۱۹۵۱ به قهرمانی رسید و توانست در شش سال متعاقب آن نیز چهار عنوان قهرمانی دیگر به دست آورد.
در دهه‌های 1960 و 1970 این شرکت بر روی اتومبیل‌های مسابقه متمرکز شد و چندین مدل اولیه از آنها تولید کرد. از میان این مدل‌ها، «تیپو 33» توانست در سال 1975 قهرمان جهانی ماکت‌های اتومبیل شود.
در سال 1986 این کارخانه توسط شرکت فیات خریداری شد و ضمن ادغام با کارخانه لانچیا، گروه آلفا-لانچیا را ایجاد کردند. در سال 2005، مازراتی نیز به آنها پیوست و یک بخش تولید خودروهای لوکس تشکیل دادند.
سرجیو مارچیونه، مدیرعامل فیات در سال جاری از بازگشت آلفارومئو به بازار آمریکا تا سال 2012 میلادی خبر داد. این شرکت که اکنون دفتر مرکزی آن در تورین ایتالیا واقع شده، در سال گذشته میلادی بیش از 103 هزار خودرو تولید کرده است.

نیوآ (NIVEA) یک برند آرایشی و بهداشتی است که توسط شرکت آلمانی «بایرسدورف» اداره می‌شود.

نیوآ (که در زبان لاتین به معنای «برف» است)، اولین محصولات محافظت از پوست بود که ویژه قشر خاصی نبود و در بازار عمده به فروش می‌رسید. این محصول در‌هامبورگ، در سال 1911 ابداع شد. قبل از ورود نیوآ، کرم پوست یک کالای لوکس و ویژه طبقات بالای جامعه بود و فقط مورد استفاده شماری از ثروتمندان قرار می‌گرفت.
نیوآ که در نتیجه بیست سال تحقیقات علمی ‌به‌وجود آمد، اولین کرم با پایه روغن و آب بود. دوام این نوع کرم روی پوست بسیار طولانی‌تر از کرم‌های با پایه چربی حیوانی و گیاهی بود که تا قبل از آن وجود داشت.
نیوآ زمانی از راه رسیده بود که خانم‌ها به تازگی در مورد ظاهرشان حساسیت پیدا کرده بودند. تولد سینما، رشد تبلیغات و دیگر نشانه‌های صنعتی شدن عمده، باعث به وجود آمدن مصرف‌کنندگان بیشتر محصولات آرایشی شده بود. این صنعتی شدن همچنین باعث به وجود آمدن یک پدیده جدید به نام «دموکراسی کالا» هم شده بود، که به تبع آن، اجناسی که در گذشته لوکس و در دسترس ثروتمندان بود، حال برای همه اقشار مردم قابل دسترسی بود.
نیوآ وعده می‌داد که با قیمت مناسب، پوست را هم زیبا و هم پاکیزه می‌کند. این وعده روشن کالا، در سال 1924 با هویت به همان اندازه شفاف نام تجاری‌اش، ‌ترکیب شد و در حرکتی که اغلب آن را «برندسازی مجدد» بزرگ تاریخ می‌شناسند، قوطی‌های فلزی به رنگ آبی تیره با لوگوی سفید رنگ نیوآ با حروف درشت به وجود آمد تا شناسایی کالا را آسانتر سازد.
نیوآ پس از برندسازی مجدد در دهه 1920، هم از نظر ظاهری و هم به لحاظ اهداف کالاهایش، به طرز قابل توجهی با ثبات باقی ماند. ارزش نام تجاری نیوآ هرگز در‌ترجمه گم نمی‌شد و شعار ساده‌اش که در مورد نگهداری توام با ملایمت از پوست بود، تقریبا در هر جای دنیا به خوبی فهمیده شده و مورد استقبال قرار می‌گرفت.
در دهه 1930 شرکت بایرسدورف شروع به ساخت محصولاتی از قبیل روغن‌های آفتاب، خمیر ریش، شامپو و کرم صورت کرد که فروش خوبی داشت، ولی پس از جنگ دوم جهانی، نام نیوآ در اکثر کشورها سلب مالکیت شد که بایرسدورف را مجبور کرد تا سال 1997 به خرید مجدد آنها بپردازد.
هویت ظاهری نام تجاری و ارزش‌های آن، در طول سال‌ها تقریبا یکسان باقی ماند. نیوآ هنوز نام تجاری بود که با محصولات سبک و ملایم نگهداری از پوست، با کیفیت و قیمت مناسب، مرتبط می‌شد.
اگر چه نیوآ نام تجاری خود را فراتر از ظرف‌های اوریجینال آبی و سفیدش گسترش داد، ولی گستره‌های جدید آن یعنی کرم‌های مخصوص دست و صورت، دئودورانت‌های نیوآ، نیوآی بدن و صابون نیوآ با این ارزش‌ها کاملا یکسو بودند.
این تداوم باعث شکل‌گیری یک نام تجاری شد که مردم به آن وفادار بوده و با آن احساس آشنایی و نزدیکی می‌کردند. نیوآ تا امروز ثابت کرده است که یک نام تجاری است که نه تنها در طول دهه‌ها بر یک هویت دلالت داشته، بلکه از نظر بین‌المللی هم گردش خوبی داشته است. در واقع جذابیت آن جهانی است و حتی بیرون از آلمان و در بسیاری از 160 کشور محل فروشش، مصرف‌کنندگان باور دارند که نیوآ یک نام تجاری محلی است.
شاید امروز روانشناسان متخصص در رنگ شناسی، بتوانند دلایل موفقیت شکل ظاهری نیوآ را روشن کنند؛ چون آبی رنگ دوستی و وفاداری و سفید رنگ پاکیزگی و خلوص است؛ و مسوولان نیوآ که این‌ترکیب رنگ را برای تاثیر خوب این رنگ‌ها هشتاد سال قبل انتخاب کرده بودند، در اوایل قرن بیست و یکم به این نتیجه رسیدند که این دو رنگ به خوبی معرف ویژگی‌های نیوآ است، لذا همچنان با همان رنگ به تولید آن ادامه دادند.
ارزش نام تجاری نیوآ، از سال 2002 بر اساس گزارش‌های اینتربرند از مرز 2 میلیارد دلار بالاتر رفته و پس از مرسدس‌بنز، ب.ام.و، فولکس واگن و ساپ، پنجمین نام تجاری ارزشمند آلمان است.
این شرکت اکنون بیش از 20 هزار کارمند در سراسر جهان داشته و در سال گذشته میلادی درآمدی بالغ بر 5 میلیارد دلار کسب کرده است   

دیلیپ شانقوی که اداره و ریاست شرکت دارویی سان را برعهده دارد،‌ با ثروت 6/4میلیارد دلار در جایگاه صد و هفتادوسوم میلیاردرهای دنیا قرار دارد. شرکتی که او 27 سال پیش تاسیس کرده در حال حاضر با ارزش‌ترین شرکت تولید کننده دارو و پنجمین شرکت دارویی بزرگ در هندوستان است.

دیلیپ شانقوی در سال 1956 در استان گوجاراتی در هند به دنیا آمد. وی به دانشگاه کلکته رفته و از این دانشگاه با مدرک بازرگانی فارغ‌التحصیل شد. شانقوی شرکت سان را در سال 1982 تاسیس کرد و از همان زمان مدیریت آن را به دست گرفت. شرکت دارویی سان یک شرکت بین‌المللی داروسازی است که دفتر مرکزی آن در شهر مومبای در هند واقع شده است. این شرکت به نام سان فارما شهرت دارد و تولیدکننده انواع زیادی از داروهای دارای برند و بدون برند در زمینه‌های مختلفی چون روانپزشکی، نورولوژی، قلب، دیابت،‌ بیماری‌های روده، تنفسی،‌ و ارتوپدی است. این داروها در ایالات متحده،‌ اروپا، آسیا و دیگر نقاط جهان توزیع می‌شوند. این شرکت از سال 1996 به واسطه رشد درونی و خرید دیگر شرکت‌های دارویی به میزان زیادی رشد کرده است، در واقع همین خریدهای شرکت، بخش عمده رشد شرکت را حاصل کرده است. تعداد شرکت‌های بزرگی که شرکت سان از سال 1996 تاکنون خریده یا با آنها ادغام شده است به بیش از 15 شرکت می‌رسد. این خریدها و ادغام‌ها شامل خرید آزمایشگاه‌های دارویی کاراکو در آمریکا (2008)، شرکت شیمیایی چاتم،‌ آزمایشگاه‌های ایبل، فلاکس فارما،‌ شرکت دارویی پرادیپ، ناکتو، ام جی فارما،‌ گوجارات لایکا، آزمایشگاه‌های میلمت و شرکت ICN در مجارستان می‌شود.شرکت سان تا سال 2008 با بیش از 8000 کارمند، در حدود 19 مکان تولیدی و دو مرکز تحقیقاتی در جهان داشت. این شرکت در حال حاضر در بیش از 30 کشور در جهان حضوری فعال دارد و به سرعت در حال گسترش حضور خود در بازار ایالات متحده است. درآمد شرکت سان در سال 2009 در حدود 7/42 میلیارد روپیه ( در حدود 95/0 میلیارد دلار) و سود خالص آن به میزان 7/18 میلیارد روپیه هند (در حدود 42/0 میلیارد دلار) برآورد شده بود. در حال حاضر بیش از 60 درصد فروش این شرکت از بازارهای بین‌المللی حاصل می‌شود. این شرکت همچنین در حال سرمایه‌گذاری مستقل روی تحقیقات در زمینه داروها و دوز استفاده از آنها است.
شانقوی در حال حاضر تجربه وسیع و طولانی در زمینه صنعت دارو دارد. وی به شکلی فعالانه در بازارهای دارویی بین‌المللی و تحقیق و توسعه در این زمینه مشارکت دارد. دیلیپ شانقوی همچنین از سال 1997 تا کنون رییس اصلی‌ترین شرکت زیرمجموعه شرکت سان، کاراکو در دیترویت آمریکا است.
دیلیپ شانقوی ازدواج کرده و دو فرزند دارد. وی در حال حاضر ساکن مومبای است.